یه تحقیق میگه مقادیر نگران‌کننده‌ای سرب تو پودرهای پروتئین پیدا شده

فروش پودرها و نوشیدنی‌های پروتئینی آماده، حسابی ترکونده و تو کل دنیا به بیشتر از ۳۲ میلیارد دلار رسیده. مصرف‌کننده‌ها هم روز به روز بیشتر دارن از این منابع پروتئینی به صورت روزانه استفاده می‌کنن.

یه تحقیق جدید از Consumer Reports که ۱۴ اکتبر ۲۰۲۵ منتشر شده، ادعا می‌کونه که بعضی از این محصولات پروتئینی مقادیر خطرناکی سرب و همچنین فلزات سنگین دیگه‌ای مثل کادمیوم و آرسنیک دارن. تو مقادیر بالا، این مواد خطرات سلامتی جدی و کاملاً مشخصی دارن.

من یه داروساز بالینی هستم که میزان فلزات سنگین رو تو غذای کودک، مکمل‌های کلسیم و محصولات کراتوم ارزیابی کردم. سرب و بقیه فلزات سنگین به طور طبیعی تو خاک و آب وجود دارن، برای همین رسیدن به سطح صفر مواجهه، غیرممکنه.

علاوه بر این، سطح مواجهه با سربی که Consumer Reports امن می‌دونه، به طور قابل توجهی از اون چیزی که سازمان غذا و دارو (FDA) تعیین کرده، پایین‌تره.

با این حال، فارغ از حد مجاز ایمنی، این تحقیق نشون میده که چند تا محصول، دوز نگران‌کننده‌ای از فلزات سنگین رو تو هر وعده مصرفی دارن.

Consumer Reports چطور این تحقیق رو انجام داد؟

این تحقیق جدید، ۲۳ تا محصول پروتئینی پودری و آماده رو از برندهای معروف ارزیابی کرده و سه تا نمونه از هر محصول رو به یه آزمایشگاه تجاری مستقل فرستاده.

Consumer Reports هر چیزی بیشتر از ۰.۵ میکروگرم در روز از هر منبع واحد رو بالاتر از حداکثر سطح توصیه شده سرب در نظر گرفته. این عدد از دفتر ارزیابی خطرات بهداشتی محیطی کالیفرنیا میاد، که حداکثر سطح توصیه شده رو برای انواع موادی که می‌تونن باعث سرطان یا آسیب به جنین بشن، تعیین کرده.

این عدد به طور قابل توجهی از استاندارد ایمنی مواجهه با سربی که FDA برای داروها و مکمل‌ها استفاده می‌کونه، محافظه‌کارانه‌تره. این اختلاف به خاطر اهداف آرمانی Consumer Reports برای مواجهه خیلی پایین در مقابل الزامات واقع‌بینانه‌تر ولی قابل اجرای FDA هست.

طبق گفته FDA، حد مجاز برای مقدار سربی که یه نفر باید از هر محصول مکمل غذایی واحد مصرف کنه، ۵ میکروگرم در روزه. این عدد ۱۰ برابر بیشتر از حد Consumer Reports هست.

FDA یه استاندارد دیگه هم برای مقدار کل سربی که یه نفر می‌تونه به طور ایمن از غذا، دارو و مکمل‌ها با هم مصرف کنه، داره. این عدد که بهش میگن سطح مرجع موقت (IRL) برای سرب، بر اساس غلظت‌های سرب تو خون هست که با اثرات منفی سلامتی تو جمعیت‌های مختلف مرتبطه.

برای آدمایی که می‌تونن باردار بشن، این سطح ۸.۸ میکروگرم در روز و برای بچه‌ها، ۲.۲ میکروگرم در روزه. برای بقیه هم ۱۲.۵ میکروگرم در روزه.

هر غذا، دارو و مکمل غذایی‌ای که سرب داره، به کل مواجهه روزانه اضافه می‌کونه، که باید کمتر از این مقدار باشه.

این گزارش چی پیدا کرد؟

این گروه حمایتی غیرانتفاعی فهمید که ۱۶ تا از ۲۳ تا محصولی که تست کرده بود، بیشتر از ۰.۵ میکروگرم سرب داشتن، یعنی سطحی که این سازمان برای یه وعده مصرفی استاندارد امن می‌دونه.

چهار تا از ۲۳ تا محصول، بیشتر از ۲.۲ میکروگرم سرب داشتن، یعنی حد مجاز FDA برای مقدار کل سربی که بچه‌ها باید مصرف کنن. دو تا محصول به ترتیب ۷۲ درصد و ۸۸ درصد از مقدار کل سربی رو که FDA برای زنان باردار امن می‌دونه، داشتن.

علاوه بر این، Consumer Reports فهمید که دو تا از ۲۳ تا محصول، بیشتر از مقداری که برای کادمیوم امن می‌دونه، داشتن و یکی هم بیشتر از حد توصیه شده آرسنیک داشت.

حد مجاز ایمنی این سازمان برای کادمیوم ۴.۱ میکروگرم در روز و برای آرسنیک ۷ میکروگرم در روزه. این عددها تقریباً با حد مجاز مواجهه توصیه شده FDA برای کادمیوم و آرسنیک از یه محصول واحد، هماهنگن. برای کادمیوم، حد FDA برای یه محصول مکمل غذایی مشخص ۵ میکروگرم در روز و برای آرسنیک ۱۵ میکروگرم در روز تعیین شده.

این تحقیق فهمید که منبع پروتئین، کلید اصلیه: محصولات پروتئینی گیاهی، نه برابر بیشتر از پروتئین‌های لبنی مثل وِی، و دو برابر بیشتر از پروتئین‌های گوشتی، سرب داشتن.

این فلزات سنگین از کجا میان؟

سرب و بقیه فلزات سنگین به مقدار زیادی تو سنگ‌های آتشفشانی وجود دارن، که از سنگ‌های مذابی به اسم ماگما زیر سطح زمین میان. وقتی سنگ‌های آتشفشانی فرسایش پیدا می‌کنن، فلزات سنگین، خاک و منابع آب محلی رو آلوده می‌کنن.

تازه، بعضی از گیاهان زراعی تو استخراج فلزات سنگین از خاک و قرار دادنشون تو قسمت‌هایی از گیاه که مصرف‌کننده‌ها می‌خورن، خیلی کارآمدن.

سوخت‌های فسیلی، که از اعماق زمین میان، هم وقتی سوزونده می‌شن، فلزات سنگین رو تو هوا پخش می‌کنن. این مواد بعداً تو خاک و آب می‌شینن. و در آخر، بعضی از کودها، علف‌کش‌ها و آفت‌کش‌ها هم فلزات سنگینی دارن که می‌تونن بازم خاک و آب محلی رو آلوده کنن.

مقادیر بالای فلزات سنگین تو پودر پروتئین گیاهی، ادویه‌هایی مثل دارچین، شکلات تلخ، سبزیجات ریشه‌ای مثل هویج و سیب‌زمینی شیرین، برنج، حبوباتی مثل غلاف نخود و خیلی از مکمل‌های گیاهی پیدا شده.

آیا مصرف‌کننده‌ها باید نگران باشن؟ و چیکار می‌تونن بکنن؟

گهگاهی بیشتر از دوزهای توصیه شده روزانه فلزات سنگین مصرف کردن، بعیده که منجر به مشکلات سلامتی جدی بشه.

اما مواجهه مکرر و سنگین با فلزات سنگین می‌تونه آسیب بزنه. وقتی این مواد تو خون جمع می‌شن، می‌تونن عملکرد ذهنی رو به تأخیر بندازن یا مختل کنن، به عصب‌ها آسیب بزنن، استخوان‌ها رو نرم کنن و فشار خون رو بالا ببرن؛ که این هم به نوبه خودش خطر سکته‌های مغزی و حملات قلبی رو زیاد می‌کونه. فلزات سنگین همچنین می‌تونن خطر ابتلا به سرطان رو هم زیاد کنن.

مهمه که توجه داشته باشید که همه محصولاتی که Consumer Reports علامت زده، سطح سربشون به طور قابل توجهی از حداکثر سطح مواجهه روزانه که FDA تعیین کرده، پایین‌تره.

مصرف‌کننده‌ها می‌تونن با انتخاب منابع لبنی یا حیوانی محصولات پروتئینی، مواجهه‌شون رو محدود کنن، چون به نظر میاد اونا به طور کلی آلودگی فلزات سنگین کمتری از گیاهی‌ها دارن.

با این حال، بعضی از محصولات پروتئینی گیاهی تو این تحقیق، سطح بالایی از فلزات سنگین نداشتن. سطح فلزات سنگین تو محیط خیلی متغیره، برای همین نتایج تحقیق Consumer Reports یه عکس لحظه‌ای رو نشون میده.

اگه مثلاً یه تولیدکننده منبع مواد اولیه‌اش رو عوض کنه، این نتایج ممکنه تو دسته‌های مختلف محصول، به طور مداوم دقیق نباشن.

برای محصولات پروتئینی‌ای که محتوای فلزات سنگین خیلی بالایی دارن، استفاده پراکنده‌تر از اونا به جای روزانه، می‌تونه مواجهه رو کم کنه. تحقیقات نشون میدن که محصولات گیاهی ارگانیک به طور کلی محتوای فلزات سنگین کمتری از محصولات کشاورزی سنتی دارن.

و در آخر، تحقیق Consumer Reports فلزات سنگین رو تو یه وعده مصرفی از محصولات پروتئینی اندازه گرفته، برای همین خوبه که بفهمید یه وعده مصرفی برای محصولات خاص چیه و از زیاد کردن شدید مصرف روزانه دوری کنید.

در کل، این تنوع گسترده تو سطح سرب تو پودرهای پروتئینی مختلف و محصولات پروتئینی آماده، نشون‌دهنده اینه که تولیدکننده‌ها باید تست محصولات و شیوه‌های تولید خوبشون رو سخت‌گیرانه‌تر کنن.

لینک منبع